مجله اینترنتی ازهمه جا ازهمه چیز

خبرمهم-بزودی این سایت باساختاری جدیدوبامحتواهای جدید وبروز شروع بکارخواهدکرد

زیردریایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
USS Virginia (SSN-774) bravo sea trials.jpg

زیردریایی یک وسیلهٔ نقیله شناور است که می‌تواند در زیر سطح آب حرکت کند. زیر دریایی برای نخستین بار در زمان جنگ داخلی آمریکا استفاده شد. در جنگهای جهانی اول و دوم بویژه جنگ جهانی دوم نبرد زیردریایی‌ها یکی از ویژه‌ترین نبردهای آن جنگ شمرده می‌شود که از آن فیلمهای زیادی ساخته شده‌است.

در دوران جنگ سرد آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی هر کدام روی به ساخت زیر دریایی اتمی کردند. این زیر دریایی‌ها توانایی ترابری و شلیک موشکهای بین قاره‌ای با کلاهک هسته‌ای دارند. نام زیر دریایی هسته‌ای بخاطر داشتن موتور با سوخت هسته‌ای است که این زیر دریایی‌ها را از سوخت گیری دوباره بی‌نیاز می‌کند. کشورهای انگلیس و فرانسه نیز دارای این زیر دریایی می‌باشند و به تازگی هند با خرید دو فروند زیر دریایی هستهای از روسیه به جمع کشورهای دارای این زیر دریایی پیوسته است.

نوع قدیمی‌تر زیر دریایی‌ها، زیردریایی با موتور دیزل است. این نوع زیر دریایی نمی‌تواند مدت زیادی در زیر آب بماند چرا که برای کار به هوا نیاز دارد و معمولا استفاده از موتور دیزل در زیر دریایی‌ها محدود به حرکت در سطح دریا و یا تامین برق مورد نیاز موتورهای الکتریکی زیردریایی است. ایران نیز با خرید مدل نهنگ از روسیه و ساخت آن با استفاده از مهندسی معکوس این نمونه به فن آوری ساخت آن دست یافته است. کشورهای زیادی از جمله هلند، آلمان، کشورهای اسکاندیناوی، مصر و اسرائیل دارای این کلاس زیر دریایی هستند.

کلاس آخر زیر دریایی‌های عملیاتی هستند که بعد از جنگ جهانی دوم کمتر ساخته یا از آن بهره برداری شده. این زیر دریایی‌ها کوچک و بیشتر برای عملیات واکنش سریع یا در آبهای کم ژرفا بهره برداری می‌شوند. در جنگ جهانی دوم ژاپن با بهره گیری از این گونه زیر دریایی به بندر پرل هاربر در خشکچه‌های هاوایی آمریکا پاتک زد.


 

کاربردهای نظامی [ویرایش]

تا قبل و در طی جنگ جهانی دوم از زیردریاییهایی بیشتر برای حمله به شناورهای سطحی استفاده می‌شد. به خصوص حمله به کشتیهای باربری انگلستان و یا از کار انداختن مسیرهای پشتیبانی دریایی ژاپن. برای این منظور زیردریایی‌ها از اژدرها و همچنین توپهایی که داشتند استفاده می‌کردند. زیر دریایی‌های مین‌گذار از اوایل قرن بیستم ساخته شده و در هر دو جنگ جهانی به کار رفتند. همچنین از زیردریایی در عملیاتهای جاسوسی برای پیاده کردن تجهیزات و پرسنل در سواحل دشمن استفاده می‌شد. از زیردریایی در عملیاتهای نجات نیز به خصوص در حملات وسیع جزیره‌ای استفاده شد. زیردریاییهای در آن زمانی تنها در سطح توان حمله به سایر زیردریایی‌ها را داشتند. بعد از جنگ جهانی دوم با پیشرفت‌هایی که در فناوریهای مربوط به اژدرها، سونا و پیشرانه هسته‌ای توان مقابله با زیردریایی‌های دیگر را به دست آوردند. توسعه موشکهای هسته‌ای قابل پرتاب از زیردریایی و موشکهای کروز قابل پرتاب از زیردریایی توان حمله در بردهای بالا به اهداف زمینی و دریایی را به زیر دریایی‌های مدرن داد. برتری زیردریایی در نبرد توان آن در مخفی شدن در اعماق آب است. این توان با خاصیت رسانایی صوتی آب و توسط سیستمهای سونار قابل خنثی شدن است. مدرن‌ترین زیردریاییهای برای رفع این نقص دارای خصوصیت ناپیدایی هستند. سیستمهای پیشرانه پیشرفته، اقدامات و سیستمهای کاهش صوت برای این مقصور به کار رفته و لذا یافتن و حمله به یک زیردریایی مدرن نیازمند تکنیکهای خاصی است. در سیستمهای سونار فعال از فرستادن امواج صوتی و تحلیل انعکاس آن برای یافتن دشمن استفاده می‌شود که از جنگ جهانی دوم چنین سیستم‌هایی به کار می‌رفت. اشکال این سونار آشکار کردن محل فرستنده است. یک زیردریایی تهدیدی جدی برای کشتیرانی طرف درگیر می‌باشد. به این معنا که رقیب برای مقابله با آن مجبور به استفاده از امکانات و کشتیهای خود در پهنه وسیع دریا برای شناسایی و خنثی سازی آن اقدام و تمامی کشتیهای خود را به اسکورتهای ضد زیردریایی مجهز کند.


تاریخچه زیردریایی‌ها [ویرایش]

در زیردریاییهای اولیه از نیروی دست برای حرکت دادن زیر دریایی در اعماق کمک گرفته می‌شد. در سال ۱۶۲۰ شخص بنام ون دربل اولین زیردریایی را ساخت که می‌توانست در عمق ۴.۵ متری حرکت کند. حجم داخل این زیردریایی بسیار کم بود، بطوریکه فقط یک نفر می‌توانست داخل آن قرار گیرد و برای حرکت دادن آن در عمق به یک فرد بسیار نیرومند نیاز بود تا بتواند پره‌های جلو و فوقانی را بچرخاند. درحدود سال ۱۷۷۰، دیود باشنل زیردریایی را طراحی کرد که می‌توانست به کمک دست و پدالهای پایی حرکت کند.

حدود ۳۰ سال بعد روبرت فولتون، زیردریایی دیگری ساخت که ۳ نفر گنجایش داشت و برای اولین بار، بالهایی برای تنظیم عمق در زیردریایی تعبیه شد. فولتون سپس تلاش کرد تا زیردریایی دیگری با موتور بخار بسازد. مشکل طراحی این موتورها در آن بود که در زیر آب اکسیژن نبود. بنابراین موتوری طراحی شد که ابتدا آب در سطح آب داخل مخزنی با موتور دیزل (با سوخت گازوئیل) داغ و تبدیل به بخار می‌شد، سپس موتور خاموش می‌شد و زیردریایی به داخل آب شیرجه می‌زد و تا وقتی که بخار داخل مخزن سرد نشده بود، زیردریایی می‌توانست با موتور بخار در عمق دریا حرکت کند.

در سال ۱۸۶۰ زیردریایی دیگری طراحی شد که بطور کامل زیر آب نمی‌رفت و از طریق لوله‌ای که به سطح آب راه داشت، اکسیژن را برای سوخت موتور به داخل زیردریایی مکش می‌کرد. در سال ۱۹۰۴ اولین زیردریایی که با موتور دیزل - الکتریکی کار می‌کرد، در فرانسه ساخته شد. موتورهای دیزل در سطح آب، باطری‌های الکتریکی را شارژ می‌کردند و سپس زیردریایی در آب فرو می‌رفت. در این هنگام موتور دیزل خاموش می‌شد و موتور الکتریکی به کمک باطریهای شارژ شده، زیردریایی را حرکت می‌داد.

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:32  توسط اطلس ایران وجهان  | 

تصویری هوایی از سه ناو هواپیمابر و یک ناو بالگردبر ایالات متحده آمریکا به همراه کشتی‌های محافظ متعلق به ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در خلیج فارس.
نقشهٔ کشورهای دارای ناو هواپیمابر؛ آبی پررنگ: کنونی، آبی کم‌رنگ: دارندگان تاریخی

ناو هواپیمابر یک کشتی جنگی است که برای حمل کردن و پوشش دادن هواپیما‌ها و هلیکوپترهای جنگی طراحی شده‌است و به عنوان یک فرودگاه شناور عمل می‌کند، و اینگونه هواپیماها می‌توانند بدون سوخت‌گیری و توقف، عملیات در مسافت‌های دور را انجام دهند.

ناوهای هواپیما بر امروزی معمولاً دارای نیروگاه هسته‌ای برای تامین انرژی مورد نیازشان هستند، که به آنها اجازه می‌دهد مدت‌ها دور از آشیانه بی نیاز از سوخت گیری بمانند.

ناو هواپیمابر یک جنگ‌افزار بسیار گران‌قیمت است که بهای آن گاه تا ۴٫۵ میلیارد دلار می‌رسد. از این رو در سال ۲۰۱۱ تنها ۲۲ ناو هواپیمابر در حال فعالیت هستند که از این تعداد ۱۱ ناو متعلق به ایالات متحده آمریکا. هر دو کشور اسپانیا و ایتالیا دارای ۲ تا ناوند و هفت کشور روسیه، بریتانیا، فرانسه، هند، برزیل، تایلند و چین هر کدام یک ناو هواپیمابر در اختیار دارند. ژاپن (۲۰ ناو)، کانادا (۳ ناو)، استرالیا، (۳ ناو)، آرژانتین(۲ ناو) و هلند (۱ ناو)، هم در گذشته صاحب ناو هواپیمابر بودند. استرالیا نیز برنامهٔ ساخت دو ناو را در دست اجرا دارد.

در اوایل سدهٔ ۲۱ ناوهای هواپیمابر در سرتاسر جهان گنجایش حمل ۱۲۵۰ هواپیما را داشتند.

ناوهای هواپیمابر معمولاً با چند کشتی دیگر به صورت گروهی حرکت می‌کنند. این کشتی‌ها می‌توانند تجهیزات پدافندی یا لوازم یدکی برای هواپیماها را تأمین کنند. معمولاً چند کشتی دیگر وظیفه محافظت از ناو اصلی را دارند مانند سامانه‌های پیش‌اخطار یا دفاع موشکی.

ناو میدوی آمریکا، بزرگترین ناو هواپیمابر است و اکنون در موزه قرار دارد.[نیازمند منبع]

عرشه پرواز [ویرایش]

عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر به طور کلی به دو صورت کلی است:

نوع اول که توسط ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شود به صورت زیر کار می‌کند:

بیشتر ناوهای موجود دارای عرشه تختی هستند که به عنوان محل فرود و پرواز هواپیماها عمل می‌کند.

هواپیما‌ها برای به پرواز در آمدن باید به سرعت معینی برسند ولی باندهای پرواز در ناوهای هواپیما بر به نسبت کوتاه هستند و این امکان را برای هواپیماها فراهم نمی‌آورند. از این رو در ناوهای هواپیما بر از وسیله‌ای به نام منجنیق استفاده می‌شود. منجنیق‌ها که با موتور بخار کار می‌کنند به هواپیما شتاب لازم برای پرواز را می‌دهند. قدرت این منجنیق‌ها به قدری است که در طول تنها ۲ ثانیه سرعت هواپیما را از ۰ به ۱۶۵ مایل در ساعت می‌رسانند. این کار باعث می‌شود که هواپیما سرعت لازم برای پرواز را کسب کند همچنین برای فرود آمدن هواپیمایی که ۱۵۰ مایل بر ساعت سرعت دارد مجهز به یک دم زنجیری است که باید آن را به یکی از ۴ کابل موجود روی باند گیر بیندازد که بعد از ۹۶ متر مسافت متوقف می‌شود در ناوهای هواپیما بر برعکس فرودگاه‌ها برای فرود آمدن هواپیما نباید سرعت خود را به کمترین حالت برساند بلکه باید دارای سرعت کافی باشد که در صورت ناتوانی خلبان در درگیر کردن دم زنجیری و کابل‌ها هواپیما با سرعتش بتواند از سوی دیگر ناو دوباره به پرواز در آید به علت مشکل بودن این کار معمولاً از برجسته‌ترین خلبانان برای ناوهای هواپیما بر استفاده می‌شود.

نوع دوم ناوهای هواپیمابر که ایالات متحده از آن استفاده نمی‌کند به گونه‌ای طراحی شده‌است که به منجنیق نیازی ندارد. در عوض دارای یک سکوی پرواز است. این نوع ناوها بیشتر هواپیماهای عمودپرواز VTOL یا STOVL (هواپیماهایی که به صورت عمود فرود می‌آیند و با طی مسافت کمی پرواز می‌کنند) را حمل می‌کند.

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:31  توسط اطلس ایران وجهان  | 

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
 
هواناو.

هواناو یا هاورکرافت نوعی شناور دریایی است که بر روی بالشتکی از هوا تکیه دارد. هواناو توانایی گذشتن از پهنه‌های گوناگون بر روی زمین و همچنین گذر از روی آب را دارد.

تاریخچه ساخت

هواناو در سال ۱۹۵۲میلادی از سوی نوآور بریتانیایی کریستوفر کاکرل ساخته شد. وی در سال ۱۹۶۹میلادی به خاطر خدماتش در زمینه مهندسی به دریافت نشان شهسواری نائل شد. کاکرل با آزمایش‌های ساده‌ای به‌وسیله موتور یک جاروی برقی و دو قوطی استوانه‌ای اصول کاربردی یک وسیله نقلیه متکی به بالشتک هوا را ثابت کرد. وی نشان داد که زمانی که بالشتک با فشار به بیرون بدمد وسیله نقلیه به آسانی بر روی سطح جنبش‌پذیر خواهد بود. این کار به آن وسیله نقلیه امکان حرکت بر روی گل نرم، آب و مرداب و مانداب و همچنین زمین سفت را می‌دهد. ساختار کلی هواناو تغييرات زيادی نداشته است. بيشتر اصلاحات در سيستمهای ناوبری، استفاده از مواد مهندسی به روز نظير مواد کامپوزيتی در بدنه و غيره می باشد.

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:31  توسط اطلس ایران وجهان  | 

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
تفنگ KAR 98K (Karabiner G98K که در ایران بنام برنو مشهور است. این سلاح در سه نوع کوتاه و متوسط (که به اصطلاح کارابینر گفته می شود) و بلند تولید می‌شد. مدل بلند آن G98 نام دارد که مخفف نام Gewehr 98 است که در سال ۱۸۹۸ وارد خدمت ارتش امپراتوری آلمان شد.

بـِرنو (KAR98K) نوعی تفنگی تک تیر و بسیار قوی با برد زیاد (۴۵۰۰ متر) و کالیبر ۷٫۹۲ میلیمتر است که بر اساس طرح اولیه تفنگ G98 ماوزر و ماوزر 98k از جمله در شهر برنو در کشور چک‌اسلواکی (این مدل با تغییر نام، Vz 24نام می گرفت اما در اصل همان مدل کارابینر ژ ۹۸ بود که در ایران بیشتر با نام برنو کوتاه شناخته می شود) ساخته می‌شد.

این تفنگ را دو برادر آلمانی به نام‌های «پتر پل» و «ویلهلم» ماوزر برای ارتش آلمان ساخته بودند. بعدها امتیاز ساخت آن به ایران و چند کشور دیگر نیز داده شد.

 

تفنگ برنو در ایران [ویرایش]

سیستم کارکرد برنو
تک تیرانداز آلمانی مجهز به برنو با دوربین ZF42 4x زایس

در روز هفتم بهمن ماه ۱۳۰۹ (۲۷ ژانویه ۱۹۳۰) درپی یک بررسی طولانی، رضا شاه که فرمانده کل نیروهای مسلح بود موافقت کرد که «ماوزر» ساخت آلمان پس از یک دوره آزمایش چندساله، تفنگ رسمی ارتش ایران شود. این آزمایش روی ماوزرهای «وی‌زی ۲۴» (VZ24) یعنی ماوزر ساخت سال ۱۹۲۴ چکسلواکی صورت گرفت و ستاد ارتش در سال ۱۹۳۴ (۱۳۱۳) به آن نمره قبولی داد. از آن پس ماوزر که تولید انبوه آن از سال ۱۸۹۸ در «اوبرنادورف» آلمان آغاز شده بود و در طول جنگ جهانی اول به عنوان دقیقترین و خوشدست‌ترین تفنگ سبک بکار رفته بود جای تفنگ‌های روسی (ناگانت = نوغان) و انگلیسی را در ارتش ایران گرفت. کارخانه ماوزر بعداً شعبه خود را در شهر «برنو» واقع در ایالت موراویای چک‌اسلواکی دایر کرد و دولت ایران که مشتری کمپانی «اشکودا» بود ترجیح داد که تفنگهای ماوزر ساخت شهر برنو را خریداری کند. از آن پس در ایران نام «برنو» بر تفنگهای ماوزر گذارده شد که پنج تیر و تک تیر بودند. از دهه ۱۹۴۰، ایران خود دست به ساختن برنو زد و آن را در کارخانه‌های تسلیحات (معروف به مسلسل‌سازی واقع در نزدیکی دوشان تپه) تولید کرد.

برنو هنگامی که وارد خدمت ارتش آلمان شد، بلافاصله مورد توجه سربازان ارتش قرار گرفت، این سلاح آنچنان خوشدست بود که تا پایان جنگ جهانی دوم استفاده می‌شد. هنگامی که آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد ام یک سلاحی بود که آمریکایی‌ها با آن می‌جنگیدند. برنو با آنکه بسیار خوشدست بود ولی در جنگهای تن به تن از فاصله نزدیک به کارامدی ام یک نبود. زیرا گلنگدن آن باعث کند شدن عملکرد آن می‌شد. به همین سبب با آنکه دقت تیر ام یک از برنو کمتر بود ولی تا آنکه گلنگدن آن کشیده شود، سربازان آمریکایی توان شلیک هشت تیر پیاپی را داشتند. آلمان نازی مدل ژ-43 و اس-تی-ژ-44 را پیاپی وارد خدمت کرد ولی حتی آنها نیز نتوانستند جایگاه برنو را تسخیر کنند.

برنو آنچنان مدل موفقی بود که با گذشت سالها حتی مدلهای باقیمانده در اسلحه‌خانه‌های ارتش ایران در اواخر جنگ ایران و عراق هنگامی که سایه فقر بر ارتش ایران گسترده شده بود، به عنوان سلاح تک تیرانداز همانند جنگ اول و دوم جهانی مورد استفاده قرار گرفتند.

مدلی که در ایران با نام برنو شناخته می‌شود مدلیست که به ایران فروخته شده بود و همان مدل مشهور کارابینر می‌باشد. این سلاح با توجه به دقت بسیار بالا حتی امروزه نیز مورد توجه تیراندازان و شکارچیان قرار دارد. امروزه مدل بهینه‌سازی شده همین سلاح گلوله‌زنی برای استفاده شخصی همانند شکار توسط ماوزر و دیگر کارخانه‌های اسلحه سازی ساخته می‌شود. همچنین بسیاری از تفنگ‌های گلوله زنی سیستم گلنگدن بر پایه این سلاح را دارند. زمانی که سلاح ام یک وارد خدمت ارتش ایران شد، ارتش بسیاری از سلاحهای برنوی باقیمانده را فروخت، برخی از آنها با مزایده وارد بازار داخلی شدند که همکنون نیر با وجود کارکرد دراز مدت همچنان در دست شکارچیان داخلی بسبب نبود سلاحهای جدید می‌گردند و برخی نیز به خارج فروخته شدند و برخی بعنوان آهنپاره روانه صنایع فولاد شدند. امروزه بسیاری از کلکسیونرهای سلاح علاقمند خرید مدلهای آنتیک این سلاح هستند. نشانهایی که درست جلوی گلنگدن روی جان لوله قرار دارد حکایت از ارتشی دارد که آن سلاح در آن خدمت کرده، امروزه می‌توان در کلکسیونها سلاحهای برنوی متعلق یه ارتش ایران، عثمانی و امپراتوری آلمان را یافت.

اخیرا صنایع دفاع سلاح گلوله زنی 270. با نام نخجیر ۳ ساخته‌است که کپی از برنو می‌باشد، با تفاوت کالیبر آن.

همچنان که ذکر شد برنو مشتریان بسیاری در سراسر جهان دارد، بهمین سبب کارخانه اسلحه سازی ماوزر که همکنون تبدیل به کارخانهٔ اسلحه سازی با تولید مصارف شخصی شده، این سلاح را در انواع و کالیبرهای گوناگون می‌سازد. گراورها و قنداقهای آنها بسیار گوناگون بوده و برخی از آنها با گراورکاری‌های بی‌نظیری ساخته شده و با قیمتهای کلان هزاران دلاری مشتریان خاص خود را می‌یابند و برخی در ساده ترین شکل ممکن با قنداق پلاستیکی بدون گراور به قیمت چند صد دلار قروخته می‌شوند. در سلاحهای شکاری، علاوه بر مارک و جنس قلمکاریهای موسوم به گراور عمده تعیین کنندهٔ قیمت سلاح می‌باشد.

تفنگ برنو پس از ورود به ایران در ردیف سلاح‌های سازمانی ارتش قرار گرفت امابا ورود تفنگ ام ۱ جای خود را به این تفنگ نیمه خودکار داد. اما همچنان جایگاه خود را در بین مردم و بخصوص عشایر لر حفظ نمود چرا که به عقیده آنها برنو بهترین بوده و هست. دسترسی عشایر به این سلاح بعد از شهریور ۱۳۲۰ و انحلال ارتش ایران در پی حمله متفقین صورت گرفت.

برنوهای ساخت ۱۳۰۹ و ۱۳۱۷ از اهمیت و قابلیت‌های بالاتری برخوردار هستند اما مدلی قدیمی تر از این اسلحه وجود دارد که نقش شاهینی در حال پرواز را برخود دارد که ورود آن را به سال ۱۲۹۸ و توسط میرزا کوچک

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:25  توسط اطلس ایران وجهان  | 

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:23  توسط اطلس ایران وجهان  | 

موشک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 

موشَک پرتابه‌ای است که با نیروی واکنش ناشی از خروج گاز (معمولاً ناشی از سوختن سوخت) حرکت می‌کند. در موشک ماده اکسیدکننده نیز به همراه سوخت حمل می‌شود و سوختن سوخت در آن نیاز به اکسیژن هوا ندارد. از این دید موشک کاملا شبیه راکت است. تنها تفاوت اساسی موشک و راکت در امکان هدایت موشک پس از پرتاب است. در حقیقت موشک نوعی راکت هدایت شونده می‌باشد.[۱]

موشک‌ها از دید سوخت به دو دسته موشک با سوخت مایع و موشک با سوخت جامد بخش می‌شوند.

موشک بالیستیک میان برد آگنی-۲ در مراسم روز جمهوری هند در دهلی نو، ۲۶ ژانویه ۲۰۰۴

محتویات

 

انواع موشک [ویرایش]

موشکها بطور کلی به چهار دسته هوا به هوا، هوا به زمین، زمین به هوا و زمین به زمین تقسیم بندی می‌شوند. هریک از گروهها نیز براساس برد، نوع سوخت، نوع کلاهک و نوع سیستم هدایت به زیرگروههایی تقسیم می‌شوند. لیست زیر معروفترین انواع موشکها را نشان می‌دهد.[۲]

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:22  توسط اطلس ایران وجهان  | 

بالگرد جنگنده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
بالگرد آمریکایی سیکورسکی اس ۶۵

بالگردهای جنگنده، هلی‌کوپترهای نظامی ای هستند که در عملیاتهای تخریبی نظامی و حفاظتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

 

بالگردهای جنگنده مدرن [ویرایش]

بالگرد بریتانیایی سی کینگ (شاه دریا) روی عرشه ناو اچ‌ام‌اس اینوینسیبل

برخی از انواع مهم‌ترین بالگردهای جنگنده روز دنیا عبارت‌اند از:

ایالات متحده آمریکا [ویرایش]

روسیه [ویرایش]

بالگرد روسی میل می ۲۴

اروپا [ویرایش]

بالگرد ژاپنی کاوازاکی او.اچ ۱

ژاپن [ویرایش]

کانادا [ویرایش]

ایران [ویرایش]


+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:17  توسط اطلس ایران وجهان  | 

بالگرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
بالگردهای نظامی شرکت بل هلیکاپتر در خدمت ارتش نروژ

بالگرد[۱]، چرخ‌بال[۲] یا هلی‌کوپتر هواگردی است که برخاستن و پیش‌رانش آن به وسیله یک یا دو چرخانه افقی بزرگ صورت می‌گیرد. چرخانهٔ یک بالگرد را پروانه می‌نامند.

بالگردها را در رده هواگردهای گردنده‌بال طبقه‌بندی کرده‌اند تا بتوان آن‌ها را از هواگردهای ثابت‌بال مشخص کرد. بالگرد در دنیای امروز یکی از مهم‌ترین و پراستفاده‌ترین وسایل حمل و نقل به شمار می‌آید. این وسیله که در سه محور می‌تواند حرکت کند. یک خلبان هلیکوپتر باید از دو دست و دو پای خود برای خلبانی استفاده کند که این امر نیاز به مهارت و قدرت تفکر بالا دارد.

 

[ویرایش] مکانیزم پرواز بالگرد

برای ساخت ماشینی که فقط به جهت بالا حرکت می‌کند نیاز به بالی داریم که در اثر جنبش مقداری هوا را به پایین بفرستد تا در اثر کنش و واکنش ماشین به بالا حرکت کند. البته جنبش دورانی راحت‌ترین راه برای رسیدن به این امر خواهد بود. برای این کار تنها کافی است که چند پره همانند پره‌های یک پنکه، به میله‌ای (شفت) در بالای ماشین وصل کنیم تا با چرخش خود عمل بالا بردن را انجام دهد. پره‌های یک بالگرد شباهت زیادی به پره‌های یک هواپیما دارد با این تفاوت که باریک تر و بلند تر است؛ زیرا که با سرعت بیشتری در هوا باید بچرخد و نیروی بیشتری تولید کند. با چرخش پروانه‌های بالگرد، در اثر فقدان نیروی تکیه گاه، بدنه بالگرد تمایل دارد در جهت عکس چرخش پره‌ها بچرخد. برای جلوگیری از این کار نیاز به نیرویی است تا از چرخش بدنه ممانعت کند. این نیرو به وسیلهٔ پروانه‌های انتهایی بالگرد ایجاد می‌شود. پس در اصل هر نوع چرخش یک بالگرد توسط این پره‌های کوچک انتهایی انجام می‌شود.

[ویرایش] پروانه‌های اصلی بالگرد

پروانه‌های اصلی بالگرد، مهم‌ترین قسمت یک بالگرد را تشکیل می‌دهند. بالگرد، به وسیلهٔ همین قسمت به بالا و پایین و طرفین پرواز می‌کند. برای انجام این امور در ابتدا پره‌ها باید از استحکام کافی برخوردار باشند و همچنین قادر به تنظیم زاویه آنها بود تا عمل مورد نظر انجام شود. در هلیکوپتر این تنظیم زاویه بوسیلهٔ صفحات لغزنده (swash plate assembly) انجام می‌شود.

صفحات لغزندهٔ هلیکوپتر دو کار مهم انجام می‌دهد:

  • تغییر زاویهٔ هر دو پرهٔ اصلی هلیکوپتر به طور همزمان، که باعث افزایش و کاهش ارتفاع هلیکوپتر می‌شود. (یعنی در اصل هلیکوپتر با تغییر زاویهٔ پره‌ها به بالا و پایین می‌رود)
  • تغییر زاویهٔ هر پرهٔ اصلی هلیکوپتر به طور جداگانه، که سبب حرکت بالگرد به هر جهتی شامل جلو، عقب، چپ و راست می‌شود.

صفحات لغزنده از دو صفحه ثابت و چرخان تشکیل شده‌است. صفحهٔ چرخان بوسیلهٔ شفت می‌چرخد و در اثر این چرخش پره‌ها به سبب اتصالشان به این صفحه می‌چرخند. میله‌های کنترل درجه سبب ایجاد تغییر زاویه در صفحهٔ چرخان و در نتیجه پره‌ها می‌شود. زاویهٔ صفحهٔ ثابت توسط میله‌های کنترل تغییر می‌کند. که این میله‌ها مستقیماً توسط خلبان اداره می‌شود.[۳]

[ویرایش] گونه‌های بالگرد

[ویرایش] انواع بالگردهای نظامی

  • بالگرد آواکس
  • بالگرد ناونشین
  • بالگرد ضدزیردریایی
  • بالگرد نجات دریایی
  • بالگرد گشت دریایی
  • بالگرد مسافربری
  • بالگرد باربری
  • بالگرد امداد و نجات
  • بالگرد آمبولانس

[ویرایش] غیرنظامی

بالگرد سیکورسکی اس-۶۴ در حال جابجا کردن یک خانه پیش‌ساخته.
  • بالگرد خصوصی
  • بالگرد ویژه
  • بالگرد آموزشی
  • بالگرد آتش‌نشانی
  • بالگرد علمی تحقیقاتی
+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:15  توسط اطلس ایران وجهان  | 

ناوچه ذوالفقار اف-۲۲پی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
F-22P

 پاکستان

ناوچه کلاس اف-۲۲پی نیروی دریایی پاکستان (ذوالفقار)

ناوچه کلاس اف-۲۲پی نیروی دریایی پاکستان (ذوالفقار)


اطلاعات کلی
نوع کشتی بومی: ناوچه
بین‌المللی و ناتو: ناوچه
کلاس کلاس F-22P
کشور سازنده  چین  پاکستان
ساخت کارخانه کشتی سازی Hudong Zhonghua چین
کشتی سازی کراچی پاکستان
مشخصات
طول کشتی ۱۲۳٫۲ متر
پهنای بدنه ۱۳٫۸ متر
بارگیری استاندارد ۲۵۰۰ تن
حداکثر ظرفیت بارگیری ۳۱۴۴ تن
نوع موتور CODAD (Combined Diesel and Diesel
۲ × Tognum MTU 12V 1163 TB 83 @ 10.5MW
۲ MTU cruise diesels @ 6.6MW
تعداد خدمه ۱۷۰ نفر
سرعت ۲۹ گره دریایی (۵۴ کیلومتربرساعت)
برد عملیاتی ۷۴۰۰ کیلومتر
جنگ‌افزارها
توپخانه ۱ × توپ اصلی ۷۶٫۲ میلیمتری AK–176M
۲ × توپ ۳۰ میلیمتری دفاع نزدیک Type 730B CIWS
۲ × ۳ - سلول پرتاب اژدر ET - 52C
۲ × ۶ سلول راکت ضد زیردریایی RDC - ۳۲
سیستم موشکی ۴ × ۲ موشک ضد کشتی سی-۸۰۲
رادار رادار مراقبت هوایی SUR ۱۷
رادار جستجوی سطحی / هوایی SR-۶۰
رادار ناوبری KH 2۰۰۷
رادار کنترل آتش نوع CIWS ۳۴۷
هدایت کننده الکترو-اپتیکال CIWS
مجموعه گیرنده اخطار رادار
موشک دفاع هوایی ۸ × ۱ موشک سطح به‌هوای نوع FM-90N SAM
هواگردهای قابل حمل ۱ × بالگرد ضد زیردریایی Harbin Z-9EC ASW
سرنوشت

اف-۲۲ یا ناوچه کلاس ذوالفقار، یک ناوچه همه منظوره‌ است که توسط چین و پاکستان برای استفاده توسط نیروی دریایی پاکستان (PN) ساخته شده‌است. اولین کشتی از این کلاس با نام ذوالفقار، در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ و دومین کشتی با نام شمشیر (Shamsheer) در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۱ تحویل نیروی دریایی پاکستان (PN) داده شد. سومین ناوچه تحت آزمون‌ها وتست‌های دریایی می‌باشد، چهارمین و آخرین ناوچه کلاس اف-۲۲ نیروی دریایی پاکستان در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۱ به آب انداخته شده‌است.

تاریخچه [ویرایش]

پاکستان مذاکرات خود را با چین جهت تامین و عرضه ۴ ناوچه از اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد. نتیجه مذاکرات قراردادی جهت تامین مالی و انتقال فناوری لازم بود که در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۰۶ امضا گردید. اولین ناوچه در تاریخ ۳۰ جولای ۲۰۰۹، دومین در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۰ و سومین ناوچه در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد. سه ناوچه اول در کشتی سازی Hudong Zhonghua چین ساخته شد، در حالی که آخرین ناوچه توسط کشتی سازی کراچی و در پاکستان در حال ساخت است و امور مهندس آن در سال ۲۰۱۳ به اتمام خواهد رسید. این قرارداد ۷۵۰ میلیون دلاری شامل تحویل ۶-۴ هلیکوپتر مدل Harbin Z-9EC جهت جنگ زیردریایی و همینطور تامین مهمات ناوچه‌ها است. بنا به گفته یک منبع چینی، پاکستان دستور ساخت ۴ ناوچه دیگر مدل اف-۲۲پی را داده اگر چه این ادعا مورد تایید نگرفته‌است.

منبع [ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «F-22P Zulfiquar class frigate»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:13  توسط اطلس ایران وجهان  | 

ناوچه جماران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جماران


ناوشکن کلاس موج


اطلاعات کلی
نوع کشتی بومی: ناوشکن
بین‌المللی و ناتو: ناوچه
یا ناوچه سبک [۱][۲]
کلاس کلاس موج
کشور سازنده ایران
مشخصات
طول کشتی ۹۴ متر
نوع موتور نامشخص، برآورد شده:
دو موتور هر یک با توان ۱۰۰۰۰ اسب بخار
چهار ژنراتور دیزل ۵۵۰ کیلوواتی
تعداد خدمه ۱۴۰ نفر
سرعت ۳۰ گره دریایی (۵۶ کیلومتربرساعت)
جنگ‌افزارها
توپخانه ۲× اژدر سه‌گانه سبک ۳۲۴ میلی‌متری
۱ × توپ ۷۶ میلی‌متری فجر ۲۷
۲× توپ ۲۰ یا ۲۵ میلی‌متری
سیستم موشکی ۴ × موشک سطح‌به‌سطح سی-۸۰۲
یا سی-۸۰۳
یا کرم ابریشم (سی‌اس‌اس-سی-۳)
رادار مجهز به رادار و تجهیزات الکترونیکی نوین
توپخانه ضدهوایی
۱× توپ ضدهوایی ۴۰ میلی‌متری
موشک دفاع هوایی ۴× موشک سطح‌به‌هوای نوع نامشخص
هواگردهای قابل حمل ۱× بالگرد ضد زیردریایی بل ۲۱۴
سرنوشت

ناوچه جماران نخستین نمونه از کشتی‌های جنگی کلاس موج ساخت ایران است که به موشک‌های هدایت شونده دریابه‌دریا و دریابه‌هوا، اژدرانداز، توپ پدافندی، ابزار ناوبری الکترونیکی نوین و امکانات جنگ الکترونیک مجهز است. این کشتی با طول ۹۴ متر، ظرفیت ۱۴۲۰ تُن و سرعت ۳۰ گره دریایی (۵۶ کیلومتر بر ساعت)، توانایی حمل ۱۴۰ ملوان و حمل بالگرد و سوخت‌گیری آن‌ها را نیز دارد. به‌گفته رسانه‌های ایرانی، این کشتی در ایران با بکارگیری قطعات داخلی و خارجی و همکاری ۱۲۰ دانشگاه ایرانی طراحی و ساخته شده‌است. موتور این کشتی ساخت فرانسه است، اما به دلیل تحویل‌ داده‌نشدن کامل گیربکس، شفت و پروانه طبق قرارداد، این قطعات از جمله شفت ۱۲ متری آن با وجود دشواری توسط متخصصین ایرانی ساخته شده‌است.[۳]

رسانه‌های دولتی و مقامات ایرانی از جماران و دیگر شناورهای کلاس موج تحت عنوان ناوشکن و گاهی رزم‌ناو یاد می‌کنند، اما در منابع نظامی این کشتی با عنوان «ناوچه (ناوچه سبک) جماران» نامیده می‌شود چراکه بر اساس سیستم طبقه‌بندی تمامی ارتش‌های دیگر دنیا چنین شناورهایی ناوچه سبک محسوب می‌شوند. هرچند قاعدهٔ دقیقی در این زمینه وجود ندارد اما به طور معمول یک ناوچه وزنی در حدود ۵ هزار تن و یک ناوشکن وزنی بیش از ۷۵۰۰ تا ۱۰۰۰۰ تن دارد.[۴] (برای مثال جدیدترین ناوشکن‌های آمریکایی با عنوان دی‌دی‌جی-۱۰۰۰ حدود ۱۴ هزار تن را جابجا می‌کنند.) در حالی‌که ناوچه‌های موج با بارگیری ۱٬۴۲۰ تن در پایین‌ترین سطح تناژ ناوچه‌ها قرار می‌گیرند.[۵] و ناخدا امیر رستگاری از فرماندهان نیروی دریایی ایران با وجود توصیف این کشتی با عنوان ناوشکن به این نکته اشاره کرده که جماران بایستی به عنوان یک ناوچه طبقه‌بندی شود.[۶]

ویژگی‌ها و توانایی‌ها [ویرایش]

برخی از ویژگی‌های جماران:[۷]

  • سامانه‌­های مخابراتی هوایی
  • سطحی و زیرسطحی و سامانه ردنگار (coordinator)
  • سامانه‌­های راداری تاکتیکی
  • سامانه‌های جنگ الکترونیک و ضدالکترونیک
  • سامانه­‌های موشکی سطح‌به‌سطح و سطح‌به‌هوای بلندبرد و میان‌برد
  • توپ دریایی تمام‌خودکار
  • سامانه دفاع در برابر حمله‌های ش‌م‌ه (شیمیایی-میکروبی-هسته‌ای)
  • درب‌های نفوذناپذیر
  • حمام ش‌م‌ه برای رفع آلودگی احتمالی نفرات و تیم‌­های سنجش آلودگی عوامل شیمیایی مجهز به لاکرهای کنترل صدمه‌های احتمالی به ناوشکن
  • توانایی سوخت‌رسانی به بالگرد برروی پد ویژه برای نخستین بار در ناوشکن این کلاس

منابع [ویرایش]

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:13  توسط اطلس ایران وجهان  | 

رزم‌ناو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
رزم ناو هود بزرگترین رزم‌ناوی که تا به حال ساخته شده، در زمانی که به آب انداخته شد حتی از نبردناوهای موجود هم بزرگتر بود.

رزم ناو (به انگلیسی: Battlecruiser) نوعی از ناوهای زره‌دار هستند که هزینه ساخت بالا همچون نبردناو دارند ولی در ساخت آنها از قدرت آتش و زره به نفع سرعت بالا کاسته شده است. اولین رزم ناو اینوینسبل انگلیسی بود که به سال ۱۹۰۷ به آب انداخته شد. در جنگ جهانی دوم انگلستان آلمان و ژاپن به ساخت رزم ناو پرداختند و در بسیاری از نبردهای دریایی این رزم ناوها شرکت داشتند. پس از شروع جنگ جهانی دوم به بعد دیگر هیچ رزم ناوی ساخته نشد چرا که نیاز به ساخت هواپیمای بیشتر ساخت این ناوها را در اولویت قرار نمی‌داد.

 

اولین رزم ناوها [ویرایش]

در انتهای قرن نوزدهم ناوهای مدرن زره‌دار قدرت سریع و توانایی بود که به راحتی می‌توانست مسیرهای تجاری جهانی را تهدید کند. لذا نیروی دریایی انگلستان و آدمیرال فیشر به این فکر افتادند که برای مقابله با این خطر ساخت ناوهای پرسرعت و زره‌داری را در برنامه قرار دهند. در آن زمان (۱۹۰۲-۱۹۰۴) تفکر غالب نیروی دریایی ساخت رزم‌ناوهای قدرمند بود، فیشر ایده مسلح سازی نبردناو با توپهای دوازده اینچ (همانند رزم‌ناوها) را اجرا کرد و به این ترتیب این کلاس از با سه نبردناو کلاس ایوینسبل خلق شد. ساخت آنها تا 1908 به طول انجامید. سرعت آنها 25 گره دریایی بود و هر یک هشت توپ دوازده اینچی (در مقایسه ده تا روی رزم‌ناو دردنات) داشتند. زره بدنه آنها 6 تا 7 اینچ ضخامت داشت (در برابر یازده اینچ زره دردنات). نقش آنها عملیات شناسایی سنگین و ردگیری گروه‌ناوهای دشمن بود، سرعت بالای آنها این اجازه را می‌داد که از آتش دشمن بگریزد و قدرت بالای توپهای آن در نبرد بر علیه یک رزم‌ناو درگیر با رزم‌ناو خودی کارآمد بود. همچین در تعقیب دشمن درحال عقب نشینی کارآمد بود

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:10  توسط اطلس ایران وجهان  | 

تانک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پ
تانک آمریکایی آبرامز در حال شلیک

تانک ارابه جنگی شنی‌دار و زره‌پوش است که دارای تحرک عملیاتی و قابلیت‌های هجومی و دفاعی است. تانک دارای یک توپ اصلی با کالیبر بزرگ است که معمولا در یک برجک گردان نصب می‌شود. همچنین تانک‌ها ممکن است دارای سلاح‌های دیگری از جمله مسلسل باشند. زره تانک از آن در برابر طیف وسیعی از گلوله‌های دشمن محافظت کرده و شنی‌ها (زنجیرهای متحرک) امکان حرکت تانک در زمین‌های مختلف را فراهم می‌سازند که این قابلیت‌ها تانک را به یک سلاح بسیار مهم و سرنوشت ساز تبدیل می‌کند.

تانک در جنگ جهانی اول به طور همزمان و جداگانه در فرانسه و بریتانیا اختراع شد تا سکون موجود در جنگ خاکریزی را بشکند و به مرور تانک‌ها به یکی از اجزای کلیدی ارتش‌های دنیا تبدیل شدند. امروزه با افزایش اهمیت جنگ‌های نامتقارن، پایان جنگ سرد و افزایش توجه به سلاح‌های ارزان‌قیمت ضدتانک روسی اهمیت تانک‌ها کمتر شده‌است. به همین دلیل تانک‌ها به ندرت به طور انفرادی وارد عملیات شده و معمولا در واحدهای زرهی با حمایت پیاده‌نظام و گاهی خودروهای جنگی پیاده‌نظام سازمان‌دهی می‌شوند و گاهی هم از حمایت هواپیما و بالگردهای شناسایی و جنگی نیز بهره می‌برند.

دو نوع تانک وجود دارد: تانک‌های جنگی بسیار سنگین و تانک‌های شناسایی سریع و کوچک که برای دیده‌بانی و گشت‌زنی به کار می‌روند.

تاریخچه [ویرایش]

پ‌ت۷۶ تانک آبی‌خاکی روس تانک اصلی شناسایی اعضای پیمان ورشو

اولین تانک‌ها در سال ۱۹۱۶ میلادی در جنگ جهانی اول به میدان آمدند. آن‌ها کندرو و غیرقابل اطمینان بودند ولی برای عبور از زمین‌های گل آلود و قطع سیم‌های خاردار و گذشتن از خندق‌ها بسیار مفید بودند. تانک در بریتانیا و فرانسه، با الهام گرفتن از حرکت تراکتورهای جدید کشاورزی تکمیل شد.تانک‌ها در پیروزی جنگی پاییز ۱۹۱۸ میلادی به متفقین کمک کردند.

تانک به وسیله انگلیسی‌ها ساخته شده و اولین بار در جنگ جهانی اول در نبرد سوم (Somme) به کار گرفته شد. در جریان ساختن اولین تانک برای مخفی‌کاری به کارگران تانک ساز بریتانیا گفته بودند که دارند مخزن (tank) آب متحرک برای جبهه می‌سازند و این نام پس از آن بر این وسیله ماند.

عملکرد [ویرایش]

چلنجر۲ تانک اصلی ارتش بریتانیا از سال ۱۹۹۸ تاکنون

تانک سلاحی برای حملهٔ برق آساست و می‌تواند از گودال‌ها و رودخانه‌ها بگذرد. بعضی از تانک‌ها حتی می‌توانند فاصله‌های کوتاهی را زیر آب حرکت کنند. از بعضی دیگر برای باز کردن مسیرهایی از میان میدان‌های مین استفاده می‌شود. هر تانک یک آتشبار اصلی دارد که بر روی برجک سوار شده و می‌تواند به دور خودش بچرخد، بنابراین می‌تواند در هر جهتی آتش کند.

زره تانک از ورق فولادی است. این زره ممکن است در جلو تانک بیش از ۱۲ سانتی متر ضحامت داشته باشد. نیمی از وزن تانک را زره تشکیل می‌دهد. برای کم کردن وزن، زره را در پهلوها و پشت تانک نازک تر می‌سازند. زرهی با این اندازه، تانک را در مقابل گلوله‌های کوچک محافظت می‌کند، ولی حتی زره ضخیم هم ممکن است با گلولهٔ توپ‌های جدید سوراخ شود

فهرست تانک‌ها

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:6  توسط اطلس ایران وجهان  | 

7-- ارپی جی-7

بعد از جنگ جهاني دوم وارد ساز و برگ نيروها نظامي دنيا شد. اين سلاح ، در دومين سال شروع جنگ ايران و عراق و به صورت قاچاقي (به وسيله واسطه ، با قيمت 3 برابر) وارد سازمان سپاه شد و نقش تعيين كننده اي در پيروزي هاي ايران داشت. به طوري كه اگر RPG-7 نبود ، ما در 90% تك ها و حملات عراقي ها شكست مي خورديم.
RPG-7D هم يك نمونه RPG-7
است كه از وسط تا مي شود و مخصوص نيروهاي هوابرد و كماندو مي باشد

شكل كلي RPG-7 به صورت دو لوله مخروطي شكل است كه به هم جوش داده شده اند و قسمت جلوي آن باريك مي باشد. RPG-7 اسلحه اي است سر پر (گلوله از سر سلاح وارد مي شود) ، بدون خان ، بدون عقب نشيني (لگد) ، ته باز (به منظور خروج گاز باروت اضافه) و داراي دستگاه چكاننده ضربتي (بلافاصله بعد از چكاندن ماشه ، عمل چفت شدن ، ضربه زدن سوزن پشت چاشني و پرتاب گلوله انجام مي شود). دكمه ناظم آتش آن وقتي كه از سمت راست بيرون آمده باشد ، يعني اسلحه در حالت ضامن قرار دارد و وقتي از سمت چپ بيرون باشد ، يعني سلاح در حالت شليك قرار دارد. خدمه اين سلاح 2 نفر هستند كه عبارتند از تيرانداز (كه مسئول انتخاب هدف ، شليك گلوله و تغيير موضع است) و كمك تيرانداز (كه مسئول حمل مهمات ، آماده سازي موشك و حمايت از تيرانداز در هنگام شليك موشك است).
مآموريت اصلي سلاح: از بين بردن ادوات زرهي و چرخدار دشمن

مآموريت فرعي سلاح: ازبين بردن سنگرها و اجتماعات دشمن

اجزاء و متعلقات:
1- دوپايه

2- دستگيره تپانچه اي شكل

3- دستگاه نشانه روي مكانيكي (2 مگسك
)
4- دستگاه نشانه روي اپتيكي (دوربين كه به صورت كشويي از عقب و در سمت چپ سلاح ، زير ستون درجه نصب مي شود
)
5- مگسك منفي براي دماهاي زير صفر (چون در دماهاي زير صفر ، انفجار باروت موشك كمتر بوده و موشك مسيري كمتر از حد معمول طي مي كند ، به وسيله اين مگسك ، سر لوله را كمي بالا مي رود
)
6- ستون درجه از 200 متر تا 500 متر (به علت اينكه پس از انفجار اهداف زير 200 متر ، احتمال تركش خوردن تيرانداز زياد است
)
7- دستگيره كمكي (براي حمل سلاح و مورد استفاده در بعضي از حالات شليك
)

مهمات سلاح
RPG-7:
موشك جنگي ضدتانك و ضدزره (به رنگ سبز
)
موشك جنگي ضدنفر (به رنگ سبز زيتوني
)
موشك آموزشي (سر موشك سياه ، ادامه سبز
)
موشك آموزشي جوفي (عملكرد آن به اين صورت است كه فشنگ كلاشينكف را داخل موشك مي گذاريم و گلنگدن موشك را مي كشيم و سپس موشك را در داخل موشك انداز قرار مي دهيم. پس از شليك ، موشك سر جايش مي ماند و فقط فشنگ كلاشينكف شليك مي شود. در اين موشك ها معمولآ از فشنگ هاي رسام و ثاقب (آتشزا) استفاده مي كنند
)

مشخصات فني:
كاليبر اسلحه: 40 ميليمتر

كاليبر موشك: 85 ميليمتر

طول سلاح: 95 سانتيمتر

طول موشك كامل (با خرج پرتاب): 92 سانتيمتر

طول موشك بدون خرج پرتاب: 64 سانتيمتر

وزن سلاح با دوربين: 6 كيلو و 300 گرم

وزن دوربين بدون جلد: 500 گرم

وزن دوربين با جلد: 950 گرم

برد مفيد بدون دوربين: 350 متر

برد مفيد با دوربين: 500 متر

نواخت تير علمي: 4 تا 6 گلوله در دقيقه

نواخت تير عملي: 2 تا 4 گلوله در دقيقه

سرعت اوليه گلوله: 12 متر در ثانيه

سرعت نهايي گلوله: 300 متر در ثانيه (هنگام سوختن خرج
)
وزن موشك: 2كيلو و 200 گرم

وزن كيسه موشك با 2 موشك 7 كيلو و 100 گرم

وزن كيسه موشك با 3 موشك 9 كيلو و 300 گرم

آتش عقبه 15 متر ، 15 متر هم منطقه احتياط كه جمعآ مي شود 30 متر منطقه خطر و احتياط

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:3  توسط اطلس ایران وجهان  | 

تفنگ بادی نوعی تفنگ است که برای شلیک گلوله از فشار هوای تولید شده توسط یک پیستون که با چکاندن ماشه توسط فنری قوی بجلو راند می شود و یا فشار هوای محبوس در کپسول هوا استفاده می‌کند. قدیمیترین تفنگ بادی موجود مربوط به سال 1580 میباشد که در موزه ای در استکهلم نگهداری میشود.

تفنگ بادی کونیتومو متعلق به سالهای 1820-1830

امروزه تفنگای بادی در رنج گسترده ای از مسابقات تیراندازی تا شکار حیوانات بزرگ مورد استفاده قرا میگیرد

انواع [ویرایش]

PCP(Pre-Charged Pneumatic Airgun) و Piston Rifle

مشهورترین کارخانه های سازنده [ویرایش]

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:0  توسط اطلس ایران وجهان  | 

دوشکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
دوشکا
DShK on T-55 DD-SD-01-05147.JPEG
مسلسل ضد هوایی دوشکا بر روی دریچه برجک تانک تی۵۵
نوع مسلسل سنگین
  خاستگاه  اتحاد جماهیر شوروی
تاریخچه خدمت
 خدمت ۱۹۳۸ - تاکنون
استفاده شده توسط کاربران
جنگ‌ها جنگ جهانی دوم
جنگ کره
جنگ ایران و عراق
تاریخ تولید
طراح واسیلی دگتیارف
گئورگی اشپاگین
تاریخ طراحی ۱۹۳۸
مدل‌های مختلف DK, DShKM , DSHKS, Type 54 HMG
خصوصیات
وزن ۳۴ کیلو (تفنگ)
طول ۱٬۶۲۵ میلیمتر

فشنگ ۱۲٫۷×۱۰۸م‌م
کالیبر ۱۲٫۷
ریت  آتش ۶۰۰ گلوله در دقیقه
سرعت سیر دهانه ۸۵۰m/s
برد موثر ۲۰۰۰ متر
برد نهایی ۲۵۰۰۰ متر
سامانه تغدیه نوار ۵۰ فشنگی
نشانه روی مکانیکی/نوری
+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 12:0  توسط اطلس ایران وجهان  | 

کلاشنیکف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
.
کلاشنیکف
AK47.jpg
کلاشنیکف AK-47
نوع تمام‌خودکار، نیمه‌خودکار
  خاستگاه  روسیه
تاریخچه خدمت
 خدمت ۱۹۴۹ تاکنون
استفاده شده توسط شوروی سابق در سال 1951 - بلغارستان، چین، رومانی، سوریه، کره شمالی، لهستان و ده‌ها کشور دیگر
جنگ‌ها اکثر جنگ‌های دنیا
تاریخ تولید
طراح میخائیل کلاشنیکف
تاریخ طراحی ۱۹۴۷
سازنده بیشتر کشورهای بلوک شرق
مدل‌های مختلف AK۴۷، AK۴۷ (SAR۱،، AK47S، AKM، AK74U، AK۷۴، AK74S، AKS-۷۴N، AK۱۰۱، AK۱۰۲، AK۱۰۳، AK۱۰۴، AK۱۰۵، AK۱۰۷، AK۱۰۸، MODEL OF SSR-۸۵B، NORINCO AK۴۷، AKSN
خصوصیات
وزن ۵٫۲۱ کیلوگرم با خشاب
طول ۸۷ سانتی‌متر (با قنداق چوبی)


آکا-۴۷[۱] AK-47 که به نام سازنده آن کلاشنیکف (با تلفظ اشتباه کلاشینکف) یا به طور خلاصه کلاش نامیده می‌شود، یک تفنگ تهاجمی یا آتش انتخابی است که تولید انبوه آن از سال ۱۹۴۷ در شوروی آغاز شد و با توجه به سهولت استفاده و نگهداری، قدرت بالا، هزینه اندک تولید و دوام زیاد به محبوب‌ترین تفنگ تهاجمی دنیا تبدیل شد. از زمان آغاز تولید این سلاح تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیون قبضه کلاشنیکف در شوروی و کشورهای دیگر ساخته شده‌است که از هر تفنگ دیگری بیشتر است.

کلاشنیکف که از فشنگ ۳۹×۷٫۶۲ استفاده می‌کند توسط میخائیل کلاشنیکف مهندس و نظامی روس در جریان جنگ جهانی دوم با الهام از اولین تفنگ تهاجمی جهان یعنی اس‌تی‌جی-۴۴ طراحی شد. در سال‌های بعد تغییرات زیادی بر روی این سلاح صورت گرفت و در دهه ۱۹۶۰ آکاام (کلاشنیکف مدرن) و در سال ۱۹۷۴ آکا-۷۴ که کالیبر آن به ۵٬۴۵ کاهش پیدا کرده و از فشنگ ۳۹×۵٫۴۵ استفاده می‌کند، جایگزین آن شد. از سال ۱۹۹۱ آکا۷۴ ام سلاح سازمانی امروزین روسیه انتخاب شده و از دهه ۱۹۹۰ ساخت سری آکا-۱۰۱ این اسلحه که از کالیبرهای دیگر استفاده می‌کنند آغاز شد.

این تفنگ خشاب‌های ۳۰، ۴۰ و ۷۵ فشنگی (قابلمه‌ای) دارد و با روش غیرمستقیم و با فشار گاز ناشی از انفجار باروت مسلح می‌شود و سیستم قفل گلنگدن آن از نوع چرخشی است. این سلاح در سه نوع با قنداق ثابت، تاشو از زیر، و تاشو از کنار ساخته می‌شود که نوع تاشو آن بسبب اشغال فضای کمتر و حمل آسان‌تر مورد توجه است. بسبب کوچکی و سبکی نسبی در جنگ‌های چریکی (پارتیزانی) کارایی دارد. کالیبر اصلی آن ۷٫۶۲ میلی‌متر است؛ ولی در کالیبرهای دیگر نیز ساخته شده‌است. کشورهای گوناگونی (بیشتر از بلوک شرق) و از جمله ایران این سلاح را در انواع گوناگون ساخته‌اند و هم‌اکنون این سلاح به‌سبب کارایی بالا، در سازمان رزم نیروهای مسلح ایران قرار دارد.

در دوران جنگ سرد بسیاری از کشورهای جهان به ویژه بلوک شرق این سلاح را بکار گرفتند. در سال ۱۹۵۱ رسماً وارد ارتش روسیه گردید. بدنه آن از فولاد نرم ساخته شده و دیگر بخش‌ها پرس‌کاری شده‌است. سال ۱۹۵۹ ساخت نوع AKM (افتامات کلاشینکف نوین) آغاز شد که برخلاف مدل آ-کا-۴۷ بدنه این سلاح ورقه پرسکاری است و در بخش‌های دیگر تغییراتی نیز داده شده‌است. در ارتش روسیه مدل (AKM) در حال از رده‌خارج‌شدن است و مدل دیگری از این سلاح به نام آکا۷۴ ام که از دید ظاهر و شیوه کار مانند این سلاح است و کالیبر آن کمتر است (۳۹×۵٫۴۵) جانشین آن می‌گردد.

 

تاریخچه [ویرایش]

تفنگ آلمانی اس‌ت‌ژ-۴۴ اولین تفنگ تهاجمی واقعی بود و تحولی را در صنعت ساخت تفنگ موجب شد.
کشورهایی که از کلاشنیکف به عنوان سلاح سازمانی استفاده می‌کنند. قرمز: کلاشنیکف، بنفش: انواع مدرن خانواده کلاشنیکف، نارنجی: انواع بهینه‌شده بومی کلاشنیکف

میخائیل کلاشنیکف یک مهندس اهل شوروی بود که در جنگ جهانی دوم در خط مقدم نبرد با آلمان شرکت داشت. وی در جنگ شاهد سلاح‌های برتر آلمانی‌ها نسبت به سلاح‌های ارتش سرخ شوروی بود و در پاسخ به آن طراحی یک تفنگ اتوماتیک را آغاز کرد. کلاشنیکف این کار را در سال ۱۹۴۱ هنگامی که پس از نبرد بریانسک بر اثر برخورد گلوله نازی‌ها به تانک وی مجروح شده و در بیمارستان بستری بود، آغاز کرد. وی قصد داشت تا بهترین ویژگی‌های تفنگ نیمه‌اتوماتیک آمریکایی ام۱ گرند و تفنگ تهاجمی آلمانی اس‌ت‌ژ-۴۴ را با یکدیگر ترکیب کند.

کلاشنیکف به ویژه برای جنگ در نواحی جنگلی و بیابانی ایده‌آل و فوق‌العاده قابل اعتماد است. چراکه در صورت وجود رطوبت یا شن و ماسه به راحتی می‌توان آن را تمیز نگه داشته و با آن تیراندازی کرد. به همین دلیل در جنگ ویتنام سربازان آمریکایی ام-۱۶ های خود را رها کرده و از کلاشنیکف‌های به غنیمت گرفته از سربازان ویتنامی استفاده می‌کردند. همین اتفاق در جنگ عراق نیز سابقه داشته‌است.

سادگی و قابل اعتماد بودن این سلاح باعث شده تا سلاح محبوب شورشیان در سراسر جهان باشد به طوری که حتی بر پرچم موزامبیک نقش بسته‌است. شوروی‌ها برای حمایت از جنبش‌های ضداستعماری در آسیا و آفریقا کلاشنیکف را روانه این کشورها کرده و آن را در اختیار حکومت‌های طرفدار شوروی و نیروهای شورشی قرار دادند.

تولید و استفاده از کلاشنیکف علی رغم گذشت بیش از ۶۴ سال از آغاز تولید آن هنوز ادامه دارد و در سال ۲۰۰۵ هوگو چاوز سفارش خرید ۱۰۰ هزار قبضه از این تفنگ برای ارتش خود را داد.[۲]

شناسه های جنگ افزار [ویرایش]

کلاشینکف‌های ساخته‌شده از طلای ۱۸ عیار در کاخ‌موزه عابدین، مصر
سرباز اهل اتیوپی با کلاشنیکف

حالات شلیک: تک تیر و رگبار

کالیبر: ۷/۶۲ میلیمتر

تعداد خان: ۴ عدد

گردش خان: از چپ به راست

سرعت اولیه گلوله: ۸۱۰ متر بر ثانیه

وزن سلاح بدون خشاب: ۳/۲۷۰ کیلوگرم

وزن خشاب ها:

  • وزن خشاب ۳۰ تیری فولادی بدون فشنگ: ۳۵۵ گرم
  • وزن خشاب ۳۰تیری آلمینیومی بدون فشنگ: ۱۷۰ گرم
  • وزن خشاب ۳۰ تیری کائوچویی بدون فشنگ: ۲۳۵ گرم

طول گام: ۲۳۵ میلیمتر

تعداد گام: ۱/۶ دور

طول سلاح با سرنیزه: ۱۰۲ سانتیمتر

طول سلاح با قنداق فلزی بسته: ۶۶ سانتیمتر

طول سلاح با قنداق چوبی، کائوچویی، فلزی باز: ۹۴ سانتیمتر

طول کلاش کوتاه ساخت ایران: ۸۰ سانتیمتر

نواخت تیر علمی: ۵۵۰ الی ۶۰۰ تیر در دقیقه

برد مفید: ۸۰۰ الی ۱۰۰۰ متر

برد نهایی: ۲۰۰۰ متر


انواع مهمات کلاشینکف [ویرایش]

کلاشینکف دارای دو نوع مهمات است 1-انواع فشنگ

-فشنگ جنگی عادی

-فشنگ گازی

-فشنگ جنگی ثاقب

-فشنگ جنگی رسام

-فشنگ آتش زا، رسام

فشنگ ثاقب انفجاری

+ نوشته شده در  2012/2/22ساعت 11:57  توسط اطلس ایران وجهان  | 

بی-۵۲ استراتوفورترس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
استراتوفورترس ب-۵۲
نوع هواپیما بمب‌افکن استراتژیک
شرکت سازنده بوئینگ
تاریخ نخستین پرواز ۱۵ آوریل ۱۹۵۲
تاریخ رونمایی فوریه ۱۹۵۵
وضعیت کنونی ۷۶ فروند فعال، ۲۰ عدد آماده‌باش
بکارگیرنده(ها) نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، ناسا
آغاز ساخت ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲
تعداد ساخته‌شده ۷۴۴ فروند
بهای هر فروند ب-۵۲بی:۱۴/۴۳ میلیون دلار آمریکا

بوئینگ استراتوفورترس ب-۵۲ (B-52 Stratofortress، به معنی بوئینگ ۵۲: دژ پوش‌کره) هواپیمای جت بمب‌افکن دوربرد فروصوت از نوع بمب‌افکن راهبردی است که در نیروی هوایی ایالات متحده از آن استفاده می‌شود


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/21ساعت 0:23  توسط اطلس ایران وجهان  | 

کاتیوشا مدل بی‌ام۱۳

کاتیوشا (به روسی: Катюша) نوعی توپ موشک‌انداز است که نخستین بار در شوروی ساخته شد و به‌طور گسترده در جنگ جهانی دوم استفاده شد.

)

کاتیوشا از نام ترانه‌ای رایج در دوران جنگ دوم گرفته شده که آن نیز خود از مصغر نام دخترانه «کاترینا» (کاترین) در زبان روسی آمده‌است. از آن‌جا که نام اصلی این سلاح از سوی مقامات شوروری سری نگاه داشته می‌شد و آن‌ها این موشک‌ها را تنها با کد k معرفی می‌کردند، لذا سربازان ارتش سرخ این سلاح را کاتیوشا نام‌گذاری کردند. کاتیوشا نام یک ترانهٔ محبوب در میان سربازان بود که دربارهٔ دختری بنام کاتیوشا (یکاترینا←کاتیا←کاتیوشا) است که در انتظار بازگشت محبوب خود از جبهه است.

در جریان جنگ دوم جهانی نیروهای آلمان به‌خاطر صدای راکت‌های آن و نیز شباهت لوله‌های پرتاب‌کننده راکت در آن به اُرگ، به آن «ارگ استالین» می‌گفتند. در ایران گاه به آن «چلچله» و «خمسه خمسه» نیز گفته شده‌است.

در واقع خمسه خمسه نوعی توپ ۵٫۵ اینچی (۱۴۰ میلی‌متری) انگلیسی است که چون سازمان آتشبارهای عراق شامل پنج عراده توپ می‌شده و چون یک آتش‌بار هم‌زمان شلیک می‌کرده این اشتباه به‌وجود آمده که سلاحی با شلیک پنج گلوله هم‌زمان به‌نام خمسه خمسه وجود دارد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/21ساعت 0:14  توسط اطلس ایران وجهان  | 

اف-۱۱ تایگر
F11f grumman tiger.jpg
نوع هواپیما جنگنده
کشور سازنده ایالات متحده آمریکا
شرکت سازنده گرومن
تاریخ نخستین پرواز ۳۰ جولای ۱۹۵۴
تاریخ رونمایی ۱۹۵۶
تاریخ بکارگیری ۱۹۵۹(میگ-۲۱اف)
بازنشسته ۱۹۶۹
وضعیت کنونی بازنشسته
بکارگیرنده(ها) نیروی دریایی ایالات متحده
آغاز ساخت ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹
تعداد ساخته‌شده ۲۰۰ فروند

اف-۱۱ تایگرگرومن (اف-۱۱اف)، یک هواپیمای تک سرنشین متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده می‌باشد؛ این هوپیما قابلیت نشستن روی ناو هواپیمابر را دارد و بین دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی، فعال بوده‌است.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/21ساعت 0:10  توسط اطلس ایران وجهان  | 

یاک-۱۳۰

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
یاک-۱۳۰
Yak130MAKS.jpg
نوع هواپیما آموزشی پیشرفته/تهاجمی سبک
کشور سازنده  روسیه
شرکت سازنده یاک
تاریخ نخستین پرواز ۲۶ آوریل ۱۹۹۶
تاریخ رونمایی فوریه ۲۰۱۰
وضعیت کنونی فعال
تعداد ساخته‌شده ۹
بهای هر فروند ۱۵ میلیون دلار
+ نوشته شده در  2012/2/21ساعت 0:9  توسط اطلس ایران وجهان  | 

پیلاتوس پی‌سی-۷

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
یک پیلاتوس پی‌سی-۷ نیروی هوایی سلطنتی هلند.

پیلاتوس پی‌سی-۷ توربو ترینر هواپیمای آموزشی ساخت شرکت سوئیسی پیلاتوس است. این هواپیمای یک‌موتوره را بیش از بیست نیروی هوائی جهان برای آموزش خلبانان خود به‌کار می‌برند.

در سال ۱۳۶۲ ایران ۳۵ فروند از این هواپیما را دریافت کرد.[۱]

تی-۶ تکسان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
ت-۶ تکسن (هاروارد)


ت-۶ تکسن (معروف به هاروارد) هواپیمای آموزشی ساخت شرکت نورت آمریکن بود که برای آموزش خلبانان جنگنده‌ها در نیروی هوایی آمریکا و نیروی هوایی پادشاهی در دوران جنگ جهانی دوم ساخته شده بود.

ایران نیز چند فروند از این هواپیما را خریده بود. یک فروند از این هواپیما در نمایشگاه هوایی تهران به نمایش گذاشته شده است.[نیازمند منبع]

منبع [ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «T-6 Texan»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در 21 ژانویه 2008).

+ نوشته شده در  2012/2/21ساعت 0:6  توسط اطلس ایران وجهان  | 

پی-تری اوراین
Orion.usnavy.750pix.jpg
نوع هواپیما هواپیمای گشتی دریایی
کشور سازنده ایالات متحده
شرکت سازنده لاکهید
تاریخ نخستین پرواز ۱۹۵۹
تاریخ رونمایی ۱۹۶۲
وضعیت کنونی فعال
بکارگیرنده(ها) آمریکا، ژاپن، کره جنوبی، نیوزیلند، ایران، برزیل و ...
تعداد ساخته‌شده لاکهید: ۶۵۰، کاوازاکی: ۱۰۷ فروند
بهای هر فروند ۳۶ میلیون دلار آمریکا (مدل اف‌وای در سال ۱۹۸۷)
توسعه یافتهٔ لاکهید ال-۱۸۸ الکترا
مدل‌های دیگر سی‌پی‌-۱۴۰ آرورا، دابلیوپی-تری‌دی اوریون، لاکهید ای‌پی-تری، ای‌پی-تری‌سی اوراین

لاکهید پی-تری اواریـِن هواپیمای گشتی دریایی ساخت شرکت لاکهید آمریکا است که توسط نیروی دریایی بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود. از سال ۱۹۶۲ تاکنون از این هواپیما به عنوان گشت دریایی، هواپیمای اکتشافی، هواپیمای جنگی ضد کشتی، و هواپیمای جنگی ضد زیردریایی استفاده می‌شود.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:55  توسط اطلس ایران وجهان  | 

آنتونوف-۷۲
AN-72-Farnborough2004-4.jpg
هواپیمای آنتونوف اکراینی
نوع هواپیمای ترابری
سازنده آنتونوف
طراح کارخانجات هواپیمایی ملی خارکف
بکارگیری ۱۹۷۷/۱۲/۲۲
وضعیت فعال

آنتونوف-۷۲ هواپیمایی است که نخستین بار در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۷ (میلادی) پرواز کرد. یکی از انواع آن، آنتونوف-۷۴، امکان پرواز در مناطق قطبی را نیز دارد.

گفتنی است همکنون هواپیماهای آنتونوف-۷۲ به صورتی گسترده در نیروی هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مورد استفاده قرار می‌گیرد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:53  توسط اطلس ایران وجهان  | 

ای-۳ سنتری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
Usaf.e3sentry.750pix.jpg

بوئینگ ئی-3 سنتری، یک هواپیمای آواکس (سیستم هشدار زودهنگام و کنترل هوایی) آمریکایی است که برای نظارت، فرماندهی عملیات، کنترل، تنظیم عملیات و ارتباط با ارگانها در تمام آب و هواها طراحی شده است.این هواپیما اکنون در خدمت نیروهای دفاع هوایی کشورهای ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، عربستان سعودی و نیروهای ناتو می باشد.



 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «E-3 Sentry»، ویکی‌پدیای انگليسي، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در 21 ژولاي 20

+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:52  توسط اطلس ایران وجهان  | 

اس-۳ وایکینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
اس-۳ وایکینگ
Viking S-3B.jpg
نوع هواپیما هواپیمای ضد زیر دریایی
شرکت سازنده لاکهید
تاریخ نخستین پرواز ۲۱ ژانویه ۱۹۷۲
تاریخ رونمایی ۱۹۷۴
وضعیت کنونی بازنشسته
بکارگیرنده(ها) نیروی دریایی ایالات متحده
آغاز ساخت ۱۹۷۴-۱۹۷۸
تعداد ساخته‌شده ۱۸۷
بهای هر فروند ۲۷ میلیون دلار آمریکا در سال ۱۹۷۴
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:48  توسط اطلس ایران وجهان  | 

یاک-38
Yak-38 Forger wings folded.jpg
نوع هواپیما هواپیمای جنگنده، عمود پرواز
کشور سازنده شوروی سابق
شرکت سازنده یاکولف
تاریخ نخستین پرواز 1971
تاریخ رونمایی 1976
بازنشسته 1990
وضعیت کنونی بازنشسته
بکارگیرنده(ها) نیروی دریایی روسیه
تعداد ساخته‌شده 231 فروند
توسعه یافتهٔ یاک-36


یاک-38 (به روسی: Як-38) (و با نام فورگر در ناتو) اولین و تنها هواپیمای جنگنده عمودپرواز نیروی هوادریای شوروی سابق است که عملیاتی گردید. این جنگنده بیشتر بر روی ناو هواپیمابر کیف به انجام ماموریت میپرداخت.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:46  توسط اطلس ایران وجهان  | 

سی-۱۳۰ هرکولس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
سی-۱۳۰
Lockheed C-130 Hercules.jpg
سی-۱۳۰ هرکولس
نوع هواپیمای ترابری نظامی
سازنده لاکهید آمریکا
طراح ویلیس هاوکینز
اولین پرواز ۱۹۵۴/۰۸/۲۳
بکارگیری دسامبر ۱۹۵۶
وضعیت درحال تولید
کاربران اولیه ارتش ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخت ۲،۲۶۲
قیمت ۶۶/۵ میلیون دلار آمریکا

سی-۱۳۰ هرکولس هواپیمای ترابری نظامی با چهار موتور توربوپراپ است که توسط شرکت لاکهید آمریکا ساخته می‌شود.

سی-۱۳۰ یکی از موفق‌ترین هواپیماهای نظامی تاریخ به شمار می‌رود که تولید آن از اوایل دهه ۱۹۵۰ تاکنون ادامه یافته و در عملیاتهای نظامی، غیرنظامی و بشردوستانه بی‌شماری از آن استفاده شده‌است. این هواپیما که تا سال ۲۰۰۹ حدود ۲۳۰۰ فروند از آن ساخته شده طولانی‌ترین دوره تولید مستمر را در بین تمامی هواپیماهای نظامی به خود اختصاص داده‌است. در سال ۲۰۰۷ این هواپیما پنجمین هواپیمای نظامی (پس از اینگلیش الکتریک کانبرا، بی-۵۲، توپولف تو-۹۵ و بوئینگ کاسی-۱۳) شد که به پنجاهمین سال فعالیت مستمر نظامی خود در کشور کاربر اصلی آن (آمریکا) رسیده‌است.

 مشخصات

ایالات متحده آمریکا در شرایطی وارد جنگ کره شد که همهٔ هواپیماهای ترابری نظامی‌اش مثل سی-۴۶ و سی-۴۷ و سی-۱۱۹ (فلائینگ بوکس کار) و سی-۱۲۱ (کانستیلیشن) موتورهای پیستونی داشتند و طرح‌های‌شان متعلّق به جنگ جهانی دوم بود. بنابراین در دوم فوریه ۱۹۵۱ نیروی هوایی ایالات متحده طرح هواپیمای ترابری نظامی با مشخصات زیر را به مناقصه گذاشت:

  • قدرت حمل حدود ۱۷۱۴۵ کیلوگرم بارمزد
  • امکان پرواز از روی باند صحرایی
  • پرواز با سرعت زیاد از ارتفاع پایین
  • برد عملیاتی زیاد

دولت ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷، ۶۶ فروند از این نوع هواپیما را خریداری کرده بود. گمان می‌رود امروز تنها حدود ۱۵ فروند سی-۱۳۰ در ناوگان هوایی ایران در خدمت باشند. این هواپیما دارای ۴ موتور توربو پراپ است تا در صورت از کار افتادن ۱ یا ۲ موتور، به راحتی قابل پرواز و کنترل باشد.

[ویرایش] سانحه‌های سی-۱۳۰ در ایران

۱۴ فروند آن سقوط کرده اند که در سوانح سقوط این هواپیما تا کنون بیش از ۵۰۰ تن جان خود را از دست داده اند و سرنشینان یکی از این هواپیماها فرماندهان کلیدی جنگ ایران و عراق بوده اند.


  1. ۶ دسامبر ۲۰۰۵ ۱۲۸ کشته، هدر هنگام بازگشت برای فرود اضطراری در فرودگاه مهرآباد با ساختمانی مسکونی برخورد کرد.
  2. ۲۵ ژوئن ۲۰۰۳ ۷ کشته، به خاطر مشکلات فنی سقوط کرد.
  3. ۲ فوریه ۲۰۰۰ ۱۰ کشته، هنگام بلند شدن از فرودگاه مهرآباد سقوط کرده و به یک ایرباس ۳۰۰ هواپیمایی هما برخورد کرد.
  4. ۱۳ مارس ۱۹۹۷ ۸۶ کشته، به خاطر نقص موتور نزدیکی مشهد سقوط کرد.
  5. ۱۷ مارس ۱۹۹۴ ۳۲ کشته، بر فراز ارمنستان سرنگون شد.
  6. ۲ نوامبر ۱۹۸۶، ۹۸ کشته
  7. ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۱، ۸۰ کشته
  8. ۱۹ ژوئن ۱۹۷۹، ۵ کشته
  9. ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۸، ۹ کشته
  10. ۲۱ دسامبر ۱۹۷۶، ۹ کشته
  11. ۴ ژوئیه ۱۹۷۴، تلفات نامشخص
  12. ۲۸ فوریه ۱۹۷۴، ۱۰ کشته
  13. ۷ آوریل ۱۹۶۹، تلفات نامشخص
  14. ۱۸ آوریل ۱۹۶۷، ۲۳ کشته
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:45  توسط اطلس ایران وجهان  | 

ایلیوشین-۷۶

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
هواپیمای ایلیوشین-۷۶ شرکت آتلانت سایوز

ایلیوشین ایل-۷۶ (به روسی: Ильюшин Ил-76) یک هواپیمای جت چهارموتوره ترابری ساخت شرکت هواپیماسازی ایلیوشین در کشور روسیه است. این هواپیما یرای شرایط سخت طراحی شده است و توانائی خیز و فرود را در فاصله کوتاه و زمین‌های ناهموار در هر گونه شرایط نامساعد جوی دارد.

نمونه‌هائی از آن برای سوخت‌رسانی هوائی و هشدار پیش‌هنگام هوابرد به‌کار می‌رود.

 

»

+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:44  توسط اطلس ایران وجهان  | 

اف-۱۱۷ نایت هاوک
F-117 Nighthawk Front.jpg
نوع هواپیما هواپیمای ضربتی رادارگریز
کشور سازنده ایالات متحده آمریکا
شرکت سازنده لاکهید
طراحی شده توسط اسکانک وورکز
تاریخ نخستین پرواز ۱۸ زوئن ۱۹۸۱
تاریخ رونمایی ۱۵ اکتبر ۱۹۸۳
بازنشسته ۲۲ آوریل ۲۰۰۸
وضعیت کنونی بازنشسته در ایالات متحده
بکارگیرنده(ها) نیروی هوایی ایالات متحده
تعداد ساخته‌شده ۶۸ فروند
بهای هر فروند ۴۶ میلیون دلار آمریکا
توسعه یافتهٔ Lockheed Have Blue

نایت هاوک اف-۱۱۷ (به فارسی باز شب) هواپیمای ضربتی (حمله زمینی) تک سرنشین و دو موتوره است که توسط شرکت لاکهید برای نیروی هوایی ایالات متحده ساخته شد و اولین هواپیمای ساخته شده بر اساس فناوری رادار گریزی است.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:41  توسط اطلس ایران وجهان  | 

بوئینگ استراتوفورترس ب-۵۲ (B-52 Stratofortress، به معنی بوئینگ ۵۲: دژ پوش‌کره) هواپیمای جت بمب‌افکن دوربرد فروصوت از نوع بمب‌افکن راهبردی است که در نیروی هوایی ایالات متحده از آن استفاده می‌شود.
این هواپیما برای حمل جنگ‌افزار هسته‌ای در دوره
جنگ سرد برای ماموریت‌های تخریبی و هسته‌ای ساخته شد. بدون شباهت به هیچ هواپیمای دیگر در سوخت‌گیری‌های مجدد در مسافت‌های زیاد، این هواپیما قادر است ۷۰۰۰۰ هزار پوند سلاح را با خود حمل کند.

 

ب-۵۲ اف در حال فرو ریختن بمب
ب-۵۲‌های بازنشسته در ای ام ای آر جی. اینجا صحرایی است که اغلب از آن به عنوان گورستان یاد می‌شود و در منطقه دیویس-مونثان ای اف بی در نزدیکی توسان آریزونا قرار دارد.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2012/2/20ساعت 23:41  توسط اطلس ایران وجهان  | 

مطالب قدیمی‌تر